Katjapoeri, Kingali en stroopwafelkoeken zonder BTW

Door l0n3w012ph op zaterdag 2 juni 2012 11:20 - Reacties (7)
Categorie: -, Views: 4.635

Ergens halverweg oktober 2010 ging plotseling mijn telefoon in de trein toen ik op weg was van kantoor Zwolle naar huis. Normaal gesproken neem ik niet eens op aangezien ik een hartgrondige hekel heb aan bellende mensen in de trein en dat anderen ook niet aan wil doen. In de display verscheen echter de naam van Ton, mijn vroegere mentor uit Haarlem waar ik nog steeds goede contacten mee heb dus voor hem maakte ik een uitzondering en ik nam mijn telefoon op.
Wat ik van financieel rechercheren wist, was zijn vraag en of ik dat ook kon presenteren. Voor welk gezelschap was mijn wedervraag. Voor de Georgische Financial Police in Tbilisi en het moet inderdaad in het Engels. Geen probleem was mijn reactie, ik ben weliswaar geen native speaker maar red me er uitstekend mee. Voorlichting geven over faillissementsfraude, accijns- en merkenfraude en rechercheren op social communities werd mijn taak. Tot slot kreeg ik nog een goede raad mee van Ton: "Jaap, in Georgië moet je een laag verbazingsgehalte hebben". Die uitspraak had ik me in mijn hoofd geprent maar dat die raad soms zo nadrukkelijk naar voren kwam, had ik niet gedacht.
Vijf december was het zo ver. Geen Sinterklaas avond voor mij maar wie maalt daar nu om met zoiets in het vooruitzicht? Twee weken van voorbereiding, presentaties in het Engels verzorgen, vooroverleg met Ton, de e-tickets en boarding passes uitdraaien (ideaal zo via internet) en eindelijk was ik op Schiphol. Ton kwam wat later en meteen staken wij nog een sigaret op. Vliegen via München naar Tbilisi duurt toch zo'n 5 a 6 uur dus er moest zeker nog gerookt worden. Op dat moment wist ik nog niet dat ik, ondanks onze geplande aankomsttijd van 4 uur 's-nachts lokale tijd, die (long)schade ruimschoots had kunnen inhalen.
In eerste instantie hadden wij aan doorgegeven om vijf uur 's-middags van Schiphol te willen vertrekken in verband met de overstap tijd op het vliegveld van München. Waarom dit zeven uur 's-avonds was geworden is ons nog een raadsel maar dat kwam ons door de Duitse pünktlichkeit van Lufthansa duur te staan. Want uiteraard misten wij hierdoor de aansluiting in München naar Tbilisi. Op twintig minuten... Het resultaat: het Sheraton München voor één nacht en die morgen erop met Lufthansa via Istanbul en dan met Turkish airlines naar Tbilisi. Gelukkig had ik, op aanraden van Ton ("München is altijd een crime met de koffers"), mijn lenzenvloeistof en houder en een tandenborstel in mijn handbagage gedaan. Ik ben je eeuwig dankbaar Ton!

De volgende morgen werden we met een pendelbus opgehaald door een enorm chagrijnige Duitse chauffeur. Alles moest "schnell, schnell" en door de sneeuw reden we met veel te hoge snelheid naar het vliegveld. Dat je toiletspullen vervolgens in een plastic zakje moeten als je door de security heen gaat, wist ik wel. Maar dat het op München door de terreurdreiging zo erg was? Nee dat niet. Ik ken Ton namelijk als een zeer amicaal en vriendelijk persoon maar toen ook zijn Zippo in de bak van niet toegestane spullen verdween en hij die kwijt was, ontplofte hij bijna. Er moest een nieuwe Zippo komen, en wel meteen! Gelukkig kon ik hem van dat idee af praten en even later stonden we toch weer in een van de glazen rookcabines op het vliegveld. Je voelt je een of andere persoon in een rariteiten kabinet als je in zo'n glazen huis staat. Maar op de een of andere manier voel je je toch sterk met elkaar verbonden. Wij tegen de rest van de wereld! Op het moment van schrijven van dit verhaal bevonden zich drie dj's in een glazen huis in Eindhoven voor Serious request. Zouden zij zich ook zo voelen? Misschien Giel Beelen als ex-roker.
De vlucht vertrok op tijd en ook de aansluiting in Istanbul was dit keer geen probleem. Dus landden wij om vijf uur in de middag in Tbilisi, Georgië nadat ik mij het laatste kwartier voor de landing had zitten vergapen aan het adembenemend mooie Kaukasus gebergte vanuit het vliegtuig. We hadden nogal onze twijfels over onze koffers aangezien die nu twee keer overgepakt moesten worden en nog een dag zonder fatsoenlijke toiletspullen was geen pretje geweest. Maar tot onze stomme verbazing rolden die bijna als eerste van de band. Vielen dank, Lufthansa.
We zouden opgehaald worden door twee Georgische collega's van de Financial Police (later bleek dat zij nu Investigation Service of Georgia heten) maar natuurlijk waren die er niet door de gewijzigde schema's. Buiten aangekomen was het al bijna donker en de belastingvrije shag werd meteen open gemaakt en na een paar diepe hijsen over de longen keek ik eens naar de langsrijdende taxi's. Een laag verbazingsgehalte. Nou, dat lukte me op dat moment niet. Ik zag taxi's rondrijden over het vliegveld met chauffeurs die hun koppen uit het bijrijders raampje staken en schreeuwden "taxi?". Dat was op zich nog niet zo vreemd maar de auto's des te meer. Als je zoals ik uit een plaats komt waar een vrij grote gemeenschap van woonwagenkampers woont, en je de autowrakken ziet liggen op het kamp, denk je "dit is een Walhalla voor de woonwagen families". Maar hier reed men in die wrakken en men noemde het taxi's. Die nemen we dus niet Ton, was mijn opmerking. We nemen een van die airport taxi's, die zien er nog goed uit. Instappen en sigaret weggooien, althans dat wilde ik. Welnee man, gewoon instappen gebaarde de chauffeur. Roken mag overal dus ook in deze taxi. "Wat een enorm gastvriendelijk land", dacht ik!
Op zich geen verkeerde keuze qua auto maar niets had mij kunnen voorbereiden op Georgische taxi chauffeurs. Je kunt nog beter drie keer opstijgen en landen met vliegtuigen (vliegen, met name de landing, is geen hobby van mij) dan gereden worden door een Georgische taxi chauffeur. Ok, het verkeer speelt ook mee, maar om op een drie- of soms vierbaansweg met 150 - 160 kilometer per uur te razen in het donker terwijl het stervensdruk is op de weg, is geen pretje. De chauffeur was echter stoïcijns en reed alsof het de normaalste zaak van de wereld is. "Hier ga ik dus dood", was mijn gedachte. Knipperlichten? Kent men niet. De rem? Vindt men zelden. Het midden van de weg? Die houden ze constant aan dus rijden ze gewoon over de strepen en weet je nooit of de auto die voor je rijdt nu naar links of naar rechts gaat. En met 150 kilometer per uur is dat iets dat mij het zweet overal deed uitbreken. Tel daarbij op dat je al twee dagen met hetzelfde ondergoed doet en alles al aan je lijf kleeft. Gelukkig kwamen we na ongeveer twintig minuten in Tbilisi aan. "Daar zal hij wel rustiger rijden". Ik hoor het als het ware mezelf nog denken. Niets is minder waar. Met honderd kilomter per uur scheurden we onder een viaduct door waarachter meteen een kruising opdoemt. Wat er dan gebeurde, tart alles. De chauffeur reed op de kruising af, de rem (die vindt men zelden, weet u nog) werd niet eens aangeraakt en het enige dat deze dolle Georgiër deed was een keer seinen met groot licht dat híj er toch wel aan komt en anderen maar moesten wachten. Geen auto's van rechts gelukkig en ook niet van links maar ik had het wel gehad met deze madman. Na nog een kilometer verrees het Sheraton Metechi hotel Tbilisi en konden we uitstappen.
Het hotel was een verademing vergeleken met de grauwe stad waar we net nog door reden. Prima kamers maar nadat ik mij enigszins gesetteld had ging plotseling de kamer telefoon. De receptie: of ik beneden wilde komen omdat er een probleem was met mijn creditcard. Het zou niet de laatste keer zijn dat er iets niet werkte. Weer naar beneden en nadat ik de receptioniste ervan overtuigd had dat een creditcard check nooit werkt als de pin automaat erbij niet werkt, werd alles in het werk gesteld om deze weer te maken. Nadat dit opgelost was, troffen wij de Georgische collega's Aleko en David in de Slammer bar van het hotel. Ook de liaison uit Budapest, was hierbij aanwezig. Na een hartelijke begroeting werden wij uitgenodigd om in het restaurant tegenover het hotel een Georgisch diner te nuttigen. Dit zou slechts een halve minuut lopen zijn geweest. We namen de auto... Lopen is namelijk iets wat men daar niet doet en dit zou niet de laatste keer zijn geweest dat een stuk van 50 meter met de auto overbrugd werd. Dat we daarvoor dan wel meer dan een kilometer door moesten rijden om via de rotonde aan de goede kant van de weg te komen was natuurlijk geen enkel probleem. Later kwam ik erachter dat dit misschien wel de meest veilige oplossing was geweest want het oversteken van straten in Tbilisi staat bijna gelijk aan zelfmoord. Bij aankomst stonden de duurste Mercedessen en Maybachs al voor het restaurant geparkeerd. Het restaurant was ook vol en zat vol met lokale Georgische mafia en de bijbehorende vrouwen. Natuurlijk was dat geen probleem want er werd een zaaltje speciaal voor ons vrijgemaakt en niet lang daarna kwamen de eerste Georgische gerechten op tafel: katjapoeri (een soort Turks brood met kaas middenin), kebab (wel bekend natuurlijk maar nog nooit zo goed gegeten als daar) en nog vele andere Georgische lekkernijen. Ik was er al snel uit: de Georgische keuken is prima. Uiteraard moest er ook Georgische wijn geserveerd worden maar die mag je nooit drinken zonder dat er getoast wordt door de gastheer, in dit geval Aleko. Dat toasten is een bijzondere aangelegenheid. Op alles wordt getoast en en een bijbehorende speech gegeven. En neem ook beslist geen slok wijn tussendoor zonder dat je een speech geeft en toast want dat wordt als een belediging gezien. Als je drie flessen wijn weg wilt drinken in gezelschap snap je wel dat er heel veel getoast werd. En na drie glazen doe je zelf net zo hard mee. Ik snapte de Georgische gebruiken heel snel werd mij medegedeeld. Ik voelde mij gloeien onder het compliment, of was het gewoon door de wijn? Feit is wel dat Georgische wijn vrij zwaar is en aan het eind had ik een knallende koppijn. Na het afscheid was het tijd om weer in de auto te stappen en de 50 mater naar het hotel af te leggen. Moe maar redelijk voldaan stapte ik in mijn bed om de volgende dag aan het echte werk, de presentaties en voorlichting te beginnen.

Volgende: Katjapoeri, Kingali en stroopwafelkoeken zonder BTW, deel 2 06-'12 Katjapoeri, Kingali en stroopwafelkoeken zonder BTW, deel 2

Reacties


Door Tweakers user i-chat, zaterdag 2 juni 2012 11:44

remind me to never go there :P - maar wel een leuk verhaal,

de vraag alleen, als dit alles al in 2010 plaats vond, waarom dan nu pas erover bloggen?

Door Tweakers user l0n3w012ph, zaterdag 2 juni 2012 13:29

Ach, het was een verhaal dat ik al heel lange tijd geleden heb getikt... Wilde het altijd al eens plaatsen maar was er nooit van gekomen. Binnenkort wil ik de rest ook plaatsen icl wat foto's en daarna zal ik wat recenter gaan worden ;)

Door Tweakers user Xesxen, zaterdag 2 juni 2012 14:01

Ik zie vaak lange verhalen op T.net blogs, maar dit is ook de eerste keer dat ik er een heb uitgelezen. Geweldig stukje!

Door Tweakers user Jesserr, zaterdag 2 juni 2012 14:30

Huh, zit ik al in de comments? Leest goed weg ja, en leuk verhaal! Leuk om te lezen over zo'n... bijzondere cultuur.
Heb je geen foto's trouwens? Misschien ook leuk.

Door Tweakers user l0n3w012ph, zaterdag 2 juni 2012 15:56

Ik zal zeker bij het tweede deel dat ik schrijf wat foto's posten. Het is inderdaad een heel bijzondere cultuur en er zijn nog genoeg "laag verbazingsgehalte" momenten te schrijven :) dus ik zal weer eens snel aan de slag gaan en tnx voor de positieve reacties. Altijd leuk.

Door Tweakers user marcel87, zaterdag 2 juni 2012 22:28

Interessant stuk inderdaad. Lijkt me erg vreemd al dat soort rare gebruiken, gelukkig waren jullie nog met zn tweeën, waarbij het lijkt dat Ton de cultuur al aardig goed doorhad... dat scheelt. Ben benieuwd naar de rest van het avontuur! :)

PS: Ik mis nog wel het verhaal over de stroopwafelkoeken die je in je titel noemt. ;)

[Reactie gewijzigd op zaterdag 2 juni 2012 22:29]


Door Tweakers user curvemod, dinsdag 5 juni 2012 08:24

Leuk om te lezen over zo'n cultuur, ben benieuwd naar het vervolg :) Lees normaal geen lange lappen tekst, maar dit leest lekker weg!

Reageren is niet meer mogelijk